پاسخ به چرایی سوظن و سو تفاهم های پیش آمده در این فضا دشوار نیست چراکه نیک می دانیم در فضایی که بعلت ضعف در انتقال پیام و مشخص نبودن لحن و زبان بدن و اینکه عموما نمی توانیم از همهی حس های ارتباطی بخوبی استفاده کنیم، احتمال سو برداشت و در پی آن سو تفاهم وجود خواهد داشت.
فقر سواد رسانه ای افراد، محاوره ای بودن محتوا و انتشار عمومی نیز می تواند از دیگر دلایل سو برداشت ها توسط برخی افراد باشد.
از سویی دیگر امروزه کمیت و در پی آن تاثیر مثبت و منفی تعاملات مجازی اگر بیشتر از تعاملات حضوری نباشد، کمتر نیست.
موضوع زمانی حادتر می شود که سوءتفاهمات دچار تسلسل و دور باطل شده و با گذشت زمان جامعه ی بزرگتری را درگیر می کند.
ارتقا سواد رسانه ای با رویکرد شفافیت در بیان مطلب و پرهیز از کنایه گویی زیربنای مواجهه اصولی با این موضوع می باشد.
بنظر می رسد همچون تعاملات چهره به چهره، در نگاه اول باید با حسن ظن نسبت به هر محتوا یا گفتگو مجازی نگریست چراکه سلامت روح و روان انسانها اولویت هرگونه تعامل است.
حسن ظن در برخوردها و ارتباطات اجتماعی همواره مورد تاکید آموزه های دینی و صاحب نظران علوم اجتماعی بوده است و تعاملات مجازی نیز از این قاعده مستثنی نخواهد بود.
همه معصومین و بویژه امام علی علیهالسلام مکررا وجود حسن ظن در زندگی را عاملی در کاهش اندوه و ناراحتی انسانها از یک سو و افزایش محبت و امید در جامعه برمیشمارند.
ناگفته نماند در صورت وقوع هر گونه شائبه یا ظن مستدل و قابل اعتنا، ضروریست نسبت به شفاف سازی موضوع اقدام شود و این مهم منکر اصل “حسن ظن” نخواهد بود.
بدیهی است درخواست شفاف سازی از سوی مخاطب و اقدام به شفاف سازی از سوی خطیب فرآیندی دو سویه خواهد بود.
در خاتمه لازم به تاکید است بهترین نوع تعامل اجتماعی، گفتگوی چهره به چهره است چراکه حتی با رعایت تمامی اصول در تعاملات مجازی، احتمال وقوع سوتفاهم بسیار بالاست.
پی نوشت: یا أیها الذین آمنوا اجتنبوا کثیرا من الظن إن بعض الظن اثم/ حجرات۱۲
ثبت دیدگاه